Saṃśaptaka-Varūthinī Saṅgrāma — Binding and Counter-Binding (संशप्तक-वरूथिनी-संग्रामः)
पुत्रदारान् विहारांश्व यदन्यद् वित्तमस्ति मे । तच्च तस्मै पुनर्दद्यां यद् यच्च मनसेच्छति
putradārān vihārāṁś ca yad anyad vittam asti me | tac ca tasmai punar dadyāṁ yad yac ca manasecchati ||
Wika ni Sañjaya: “Ang aking mga anak, ang aking asawa, ang aking mga aliw at mga pook na pinaglilibangan—at maging anumang iba pang yaman na taglay ko—anumang naisin niya sa kanyang puso, ibibigay ko ang lahat ng iyon sa kanya.”
संजय उवाच
The verse highlights radical generosity and readiness to relinquish even the dearest attachments—family, pleasures, and wealth—when one feels bound by a compelling duty, promise, or moral claim.
In Sañjaya’s report, a speaker expresses an extreme willingness to give ‘again’ whatever he owns—family and riches included—to satisfy what ‘he’ desires, emphasizing the intensity of the commitment being described.