नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
पज्चाला: सोमकाश्वैव परिवद्रु: समनन््तत: । राजा द्रुपदके उस महारथी पुत्रको युद्धविमुख हुआ देख पांचालों और सोमकोंने उसे चारों ओरसे घेरकर अपने बीचमें कर लिया ।।
pañcālāḥ somakāś caiva parivavruḥ samanantataḥ | rājā drupadakaḥ tasya mahārathī putraṃ yuddha-vimukhaṃ dṛṣṭvā pañcālāḥ somakāś ca enam caturdiśaṃ parivārya madhye cakruḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pinalibutan siya ng mga Pāñcāla at Somaka sa magkabilang panig. Nang makita nilang ang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—ang anak ni Haring Drupada—ay tumalikod sa labanan, pinaligiran nila siya mula sa lahat ng dako at hinila papasok sa gitna ng hanay, upang pigilan ang pag-urong at ibalik siya sa disiplina ng kanilang adhikain, sa ilalim ng bigat ng dharma sa digmaan.
संजय उवाच
In the battlefield context, the verse highlights the tension between personal wavering and collective duty: allies may restrain a warrior’s retreat to preserve morale, cohesion, and the perceived obligation to stand one’s ground in a righteous cause.
Sañjaya reports that the Pāñcālas and Somakas notice Drupada’s son, an elite chariot-warrior, turning away from combat; they immediately surround him from all sides and bring him into their midst, effectively preventing withdrawal and reasserting control within their formation.