Shloka 22
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
नखैरिव महाव्याप्रौ दनतैरिव महागजौ । तौ विचेरतुरासाद्य गदाग्रया भ्यां परस्परम्,जैसे दो बड़े व्याप्र पंजोंसे और दो विशाल हाथी दाँतोंसे आपसमें प्रहार करते हैं, उसी प्रकार भीमसेन और शल्य गदाओंके अग्रभागसे एक-दूसरेपर प्रहार करते हुए विचर रहे थे
nakhair iva mahāvyāghrau dantair iva mahāgajau | tau viceratur āsādya gadāgrābhyāṃ parasparam ||
Wika ni Sañjaya: Gaya ng dalawang mababangis na tigre na sumusugod gamit ang mga kuko, o dalawang dambuhalang elepante na sumusuwag gamit ang mga pangil, nagsalubong at nag-ikot si Bhīmasena at Śalya, at bawat isa’y humahampas sa kabila gamit ang unahang bahagi ng pamalo—larawan ng bagsik ng digmaan, kung saan lakas at paninindigan, hindi panghihikayat, ang nagpapasya sa sandali.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the raw, impersonal force of battlefield duty: in the kṣatriya sphere, conflict can reduce to sheer power and endurance, vividly conveyed through animal similes that highlight how violence escalates when opponents are evenly matched.
Sañjaya describes Bhīmasena and Śalya closing distance and striking one another with the front ends of their maces, moving about in mutual attack, compared to tigers clawing and elephants goring.