द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ते गदे गदिनां श्रेष्ठौ समासाद्य परस्परम् । श्वसन्त्यौ नागकन्ये वा ससृजाते विभावसुम्
te gade gadināṁ śreṣṭhau samāsādya parasparam | śvasantyau nāgakanye vā sasṛjāte vibhāvasum ||
Wika ni Sañjaya: Ang dalawang pamalo—na hawak ng mga pangunahing mandirigmang bihasa sa pamalo—ay nagsalpukan nang harapan. Sa pagbangga, wari’y sumisitsit na parang mga dalagang ahas at nagbubuga ng apoy, lalo pang pinatindi ang nakapanghihilakbot na tanawin ng labanan at ang pagkapuksa na isinilang ng galit na sagupaan.
संजय उवाच
The verse underscores how unchecked martial fury turns skill into destructive spectacle: even weapons seem alive, hissing and spitting fire. It implicitly warns that prowess without restraint magnifies suffering in war.
Sañjaya describes a close-quarters mace exchange: two mighty maces collide repeatedly, and the impact is poetically likened to serpent-maidens hissing while producing fire—an image for sparks and the ferocity of the duel.