ततो रथसहस्रेण महारथशतेन च,अभ्यद्रवन्त शैनेयमसंख्येयाश्ष पत्तय: । तत्पश्चात् एक हजार रथी, सौ महारथी, एक हजार हाथी और दो हजार घुड़सवारोंके साथ बहुत-से महारथी और असंख्य पैदल सैनिक सात्यकिपर नाना प्रकारके बाणोंकी वर्षा करते हुए टूट पड़े
tato rathasahasreṇa mahārathaśatena ca, abhyadravanta śaineyam asaṅkhyeyāś ca pattayaḥ |
Pagkaraan, dala ang isang libong karwahe at isang daang dakilang mandirigmang-karwahe, at di-mabilang na kawal na lakad, sumalakay sila nang tuwiran kay Śaineya (Sātyaki). Pagkatapos nito, kasama ang isang libong karwahista, isang daang dakilang karwahista, isang libong elepante, dalawang libong kabalyero, at marami pang dakilang mandirigma at di-mabilang na kawal na lakad, binuhusan nila si Sātyaki ng ulang-palaso na sari-sari at saka dumagsa sa kanya.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of dharma in war: even a righteous or renowned warrior may be met not with equal combat but with overwhelming force. It underscores endurance and steadfastness under unjust or disproportionate pressure—an ethical tension repeatedly explored in the Mahābhārata’s battlefield narratives.
Sañjaya reports that a large force—specified as a thousand chariots and a hundred mahārathas, along with innumerable infantry—charges directly at Śaineya (Sātyaki), attempting to crush him through a coordinated mass attack.