इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि सात्यकिकप्रवेशे एकविंशत्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate droṇaparvaṇi jayadrathavadhaparvaṇi sātyakikapraveśe ekaviṁśatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Sa gayon, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Droṇa Parva—lalo na sa bahaging tumatalakay sa pagpaslang kay Jayadratha—nagtatapos ang ika-isandaan at ikadalawampu’t isang kabanata, na ang paksa ay ang pagpasok ni Sātyaki (sa ayos ng labanan). Bilang pangwakas na tala, ito’y hudyat ng paglipat sa salaysay ng digmaan: isinasara ang isang yunit ng pagkilos at itinatampok ang bigat na moral ng mga susunod na pangyayari—kaugnay ng paghihiganti, tungkulin (dharma), at ng papatinding halaga ng digmaan.
संजय उवाच
As a colophon rather than a didactic verse, it teaches indirectly: actions in war are organized into accountable narrative units, and each completed episode carries ethical residue—duty pursued through violence (especially vengeance-driven duty) advances the plot but also deepens the moral gravity of the conflict.
This line marks the formal close of a chapter in the Droṇa Parva, within the Jayadratha-slaying sequence, identifying the chapter’s focus as Sātyaki’s entry/advance. It functions as an editorial/narrative boundary rather than describing a new action.