भीष्मशिबिरगमनम् — Duryodhana’s Visit to Bhīṣma’s Camp and the Command Appeal
परिष्वज्य सुतं चापि आत्मन: सदृशं गुणै: । प्रीतिमाननयत् पार्थों देवराजनिवेशने,गुणोंमें अपने ही समान उस पुत्रको हृदयसे लगाकर अर्जुन बड़ी प्रसन्नताके साथ उसे देवराजके भवनमें ले गये
pariṣvajya sutaṃ cāpi ātmanaḥ sadṛśaṃ guṇaiḥ | prītimān anayat pārtho devarāja-niveśane ||
Sabi ni Sañjaya: Ni yakap ni Arjuna ang kanyang anak—na sa mga birtud ay wari’y kapantay ng kanyang sarili—at sa pusong hitik sa pag-ibig at galak, dinala niya ito sa palasyo ng Hari ng mga diyos. Ipinahihiwatig ng tagpong ito ang huwarang dharma: kilalanin at alagaan ang kabutihan sa anak, at kumilos nang may magiliw na pananagutan kahit sa bigat ng tungkuling bayani.
संजय उवाच
The verse highlights a dharmic ethic of honoring virtue (guṇa) within one’s own lineage: Arjuna recognizes his son’s noble qualities, responds with affectionate responsibility, and guides him toward a higher sphere (Indra’s abode), suggesting that love and duty can harmonize rather than conflict.
Sañjaya narrates that Arjuna warmly embraces his son—described as resembling him in virtues—and, rejoicing, takes him into the residence of Devarāja (Indra), indicating a movement into the divine palace and a moment of familial reunion within a celestial setting.