Adhyāya 86: Irāvān’s Lineage, Cavalry Clash, and the Māyā-Duel Ending in Irāvān’s Fall
भल्लाभ्यां च सुतीक्ष्णाभ्यां धनु: केतुं च मारिष । चिच्छेद समरे राज॑स्तदद्भुतमिवाभवत्,आर्य! राजन! तदनन्तर दो तीखे भल्लोंद्वारा उन्होंने युद्धस्थलमें उसके धनुष और ध्वज काट डाले। वह अदभुत-सी बात हुई
bhallābhyāṃ ca sutīkṣṇābhyāṃ dhanuḥ ketuṃ ca māriṣa | ciccheda samare rājā tad adbhutam ivābhavat ||
Sinabi ni Sañjaya: “O marangal na ginoo, sa gitna ng labanan, sa dalawang napakatalim na palasong bhalla ay pinutol ng hari ang busog at watawat ng kanyang katunggali. Mistulang kababalaghan iyon—isang gawang nagpapakita ng mapagpasiyang husay sa pakikidigma at ng walang-humpay na bugso ng digmaan.”
संजय उवाच
The verse highlights the swift, decisive efficacy of skill in action: in war, a single well-aimed act can neutralize an opponent’s capacity (bow) and morale/identity (banner). Ethically, it underscores how prowess and strategy shape outcomes, while also reminding the listener of war’s relentless, disarming force.
Sañjaya reports that the king, using two very sharp bhalla-arrows, cuts off the enemy’s bow and battle-standard during combat—an event described as astonishing.