Shloka 28
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
भित्त्वा चास्य तनुत्राणं शरेणोरस्यताडयत् | ततस्ते तावका वीरा राजपुत्रा महारथा:,साथ ही चित्रसेनके कवचको विदीर्ण करके उसकी छातीमें भी एक बाण मारा। तदनन्तर आपके वीर एवं महारथी राजकुमार युद्धमें एकत्र हो क्रोधमें भरकर अभिमन्युको तीखे बाणोंसे बेधने लगे; परंतु उत्तम अस्त्रोंके ज्ञाता अभिमन्युने अपने पैने बाणोंद्वारा उन सबको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
bhittvā cāsya tanutrāṇaṃ śareṇorasy atāḍayat |
Sinabi ni Sañjaya: Binutas niya ang baluting bakal nito at tinamaan ang dibdib ng isang palaso. Pagkaraan ng hampas na iyon, ang mga prinsipe ng Kuru—matatapang at mga dakilang mandirigmang-karwahe—ay nagsiksikan sa galit at sinimulang butasin si Abhimanyu ng matutulis na palaso; subalit si Abhimanyu, bihasa sa pinakamahuhusay na sandata, ay gumanti sa pamamagitan ng kanyang matatalim na palaso at sinugatan silang lahat.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya world of reciprocal action in battle: aggression provokes collective retaliation, yet true mastery is shown by composure and skill under pressure. Ethically, it underscores how anger (krodha) escalates conflict, while disciplined expertise can still prevail amid chaos.
Sañjaya reports that a warrior’s armor is pierced and he is struck in the chest by an arrow. Then the Kuru princes gather and, enraged, shower Abhimanyu with sharp arrows; Abhimanyu, expert in weapons, counters effectively and wounds them in return.