Shloka 29
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
समेत्य युधि संरब्धा विव्यधुर्निशितै: शरै: । तांश्व सर्वान् शरैस्तीक_््णर्जघान परमास्त्रवित्,साथ ही चित्रसेनके कवचको विदीर्ण करके उसकी छातीमें भी एक बाण मारा। तदनन्तर आपके वीर एवं महारथी राजकुमार युद्धमें एकत्र हो क्रोधमें भरकर अभिमन्युको तीखे बाणोंसे बेधने लगे; परंतु उत्तम अस्त्रोंके ज्ञाता अभिमन्युने अपने पैने बाणोंद्वारा उन सबको घायल कर दिया
saṃmetya yudhi saṃrabdhā vivyadhur niśitaiḥ śaraiḥ | tāṃś ca sarvān śarais tīkṣṇair jaghāna paramāstravit ||
Sinabi ni Sañjaya: Naglapit-lapit sila sa larangan ng digmaan, nag-aalab sa poot, at tinusok siya ng matutulis na palaso. Ngunit siya—dalubhasa sa pinakadakilang mga sandata—ay gumanti sa kanilang lahat sa pamamagitan ng matatalim na palaso, at sila man ay kanyang nasugatan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger fuels collective aggression in war, yet disciplined mastery (knowledge of astras) can counterbalance numerical pressure. Ethically, it reflects the tragic momentum of battle: once wrath governs action, violence becomes reciprocal and escalating.
Multiple warriors converge and shoot sharp arrows in a coordinated attack. The targeted hero—described as a master of superior weapons—responds with keen arrows and wounds them all, turning the assault back upon the attackers.