Shloka 29
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
एवंविध॑ कार्मुकभीमनाद- मदीनवत् सत्पुरुषोत्तमा भ्याम् । ददर्श लोक: कुरुसूंजयाश्न तद् द्वैरथं भीष्मधनंजयाभ्याम्
evaṃvidhaṃ kārmuka-bhīma-nādaṃ dainyavat satpuruṣottamābhyām | dadarśa lokaḥ kuru-sṛñjayaiś ca tad dvairathaṃ bhīṣma-dhanañjayābhyām || bāṇa-vegam atītasya tathābhyāśam upeyuṣaḥ | tvaran senāpatiḥ kruddho bibheda gadayā śiraḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sa gayon, nakita ng buong daigdig—kasama ang mga Kuru at mga Śṛñjaya—ang tunggaliang-karwahe nina Bhīṣma at Dhanañjaya (Arjuna), na sinasabayan ng nakapanghihilakbot na lagitik ng kanilang mga busog at walang bahid ng panghihina. Pagkaraan, nang may sumalakay na lumundag lampas sa bugso ng mga palaso at lumapit nang ubod-lapit, ang kumander na si Dhṛṣṭadyumna ay mabilis, sa galit, humampas ng pamalo at hinati ang ulo nito—patunay na sa siksik ng digmaan, ang mapagpasiyang lakas ang ginagamit upang pigilan ang tuwirang paglusob ng kaaway.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya-dharma in battle: steadfastness without dejection, and swift, decisive action to neutralize an immediate threat. It also frames war as a public moral spectacle—seen by ‘the world’—where courage and resolve are tested.
Sañjaya describes a dramatic chariot-duel between Bhīṣma and Arjuna, whose bows resound fiercely as they fight without faltering. In the same battle flow, an enemy closes in past the arrow-storm, and the commander Dhṛṣṭadyumna quickly strikes him down by splitting his head with a mace.