Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तस्य राजन् सनिस्त्रिंशं सुप्रभं च शरावरम् । हतस्य पततो हस्ताद् वेगेन न्यपतद् भुवि,राजन्! उसके मारे जानेपर शरीरसे चमकीला कवच और हाथसे तलवार उसके गिरनेके साथ ही वेगपूर्वक पृथ्वीपर गिरी
tasya rājan sanistriṁśaṁ suprabhaṁ ca śarāvaram | hatasya patato hastād vegena nyapatad bhuvi ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, nang siya’y mapatay at bumagsak, ang makinang niyang lalagyan ng mga palaso at ang kanyang tabak na nasa kaluban ay dumulas mula sa kamay at, sa lakas ng pagbagsak, tumama sa lupa. Ipinakikita ng larawang ito ang matinding pagwawakas ng digmaan: kapag lumisan ang buhay, maging ang ipinagmamalaking sagisag ng mandirigma—sandata at baluti—ay nagiging mga bagay na walang galaw, paalala ng panandalian ng kapangyarihan at ng mabigat na halaga ng karahasan.
संजय उवाच
The verse highlights the impermanence of martial glory: weapons and war-gear, symbols of prowess, become meaningless the moment life ends. It implicitly cautions against pride in power and points to the heavy ethical weight of warfare.
Sañjaya describes a warrior being killed and falling; as he collapses, his sword (in its sheath) and his shining quiver slip from his hand and fall swiftly to the ground, emphasizing the suddenness and finality of death in battle.