Shloka 129
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
ते चेदिपाउ्चालकरूषमत्स्या: पार्थाश्च सर्वे सहिता: प्रणेदु: । जयप्रगल्भा: पुरुषप्रवीरा: संत्रासयन्त: कुरुवीरयोधान्
te cedipāñcālakaruṣamatsyāḥ pārthāś ca sarve sahitāḥ praṇeduḥ | jayapragalbhāḥ puruṣapravīrāḥ saṃtrāsayantaḥ kuruvīrayodhān ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, ang mga Cedi, ang mga Pāñcāla, ang mga Karūṣa, at ang mga Matsya—at ang lahat ng mga anak ni Pṛthā—ay sabay-sabay na nagtaas ng malakas na sigaw. Matapang sa katiyakan ng tagumpay, ang mga pangunahing lalaki at bayani ay naghasik ng takot sa magigiting na mandirigma ng Kuru, at sa kanilang nagkakaisang hiyaw ay ipinahayag ang kanilang paninindigan at bigat ng katuwirang kanilang ipinaglalaban habang umiigting ang agos ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and strategic power of unity: when righteous allies act in concert with courage and clarity of purpose, their collective resolve becomes a force that can unsettle even formidable opponents. It also shows how morale and confidence function as decisive elements in a dharma-yuddha setting.
Sañjaya describes the allied forces on the Pāṇḍava side—Cedis, Pāñcālas, Karūṣas, Matsyas, and the Pāṇḍavas—raising a loud, united battle-cry. Their confident roar intimidates the Kuru warriors, signaling the surge of combat readiness and the psychological pressure exerted at the outset of engagement.