Shloka 11
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् । सर्वाश्चर्यमयं" देवमनन्तं* विश्वतोमुखम्
sañjaya uvāca | divya-mālyāmbara-dharaṁ divya-gandhānulepanam | sarvāścarya-mayaṁ devam anantaṁ viśvato-mukham ||
Sinabi ni Sanjaya: Namalas ni Arjuna ang Kataas-taasang Panginoon sa Kanyang anyong विराट (kosmiko)—suot ang mga garland at kasuotang makalangit, pinahiran ng banal na halimuyak, puspos ng lahat ng uri ng kababalaghan, walang hanggan, at nakaharap sa lahat ng dako. Ipinakikita ng pangitaing ito ang Banal hindi bilang pribadong diyos ng isang lugar o panig, kundi bilang walang-hanggang saligan ng buong pag-iral; sa harap Niya, ang tunggalian at tungkulin ng tao ay kailangang maunawaan muli sa liwanag ng dharma at ng mapitagang pagkamangha.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the limitless, all-pervading nature of the Supreme—‘infinite’ and ‘facing everywhere’—so that devotion and ethical action (dharma) are grounded in recognizing a reality larger than personal preference, faction, or fear.
Sañjaya narrates to the blind king Dhṛtarāṣṭra how Arjuna, on the battlefield, beholds the Lord’s cosmic form—radiant with divine adornments and wondrous qualities—marking a climactic revelation that reframes the war and Arjuna’s duty.