Shloka 10
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
अप कि मर वि का कमान | अनेकदिव्याभरणं धम्
sañjaya uvāca | aneka-divyābharaṇaṁ divyānekoddyata-śastram | divya-mālyāmbara-dharaṁ divya-gandhānulepanam || sarvāścarya-mayaṁ devam anantaṁ viśvato-mukham | dṛṣṭvā pāṇḍavas tadā viśmarūpo ’rjuno ’bravīt ||
Sinabi ni Sanjaya: Namalas ni Arjuna ang Kataas-taasang Panginoon sa Kanyang anyong विराट (kosmiko)—pinalamutian ng di-mabilang na banal na hiyas, may maraming sandatang makalangit na nakataas sa Kanyang mga kamay, suot ang mga garland at kasuotang makalangit, at pinahiran sa buong katawan ng banal na halimuyak. Siya’y kamangha-mangha lampas sa sukat, walang hanggan, at nakaharap sa lahat ng dako. Sa pagtanaw sa Diyos na lubos na kahanga-hanga, napatigil si Arjuna sa pagkamangha, sapagkat ang bigat ng dharma ng nalalapit na digmaan ay sumalubong sa tuwirang pangitain sa Panginoong naglalaman ng lahat ng nilalang at ng lahat ng kahihinatnan sa Kanyang sarili.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the Lord’s limitless, all-encompassing sovereignty: the divine reality is not confined to a single form or direction, but contains all powers, all splendor, and all outcomes. Ethically, it reframes the battlefield dilemma by placing human action within a larger cosmic order (dharma) governed by the Supreme.
Sanjaya reports that Arjuna directly sees the Supreme Lord’s cosmic form—radiant with divine ornaments, weapons, garlands, garments, and fragrance, infinite and facing everywhere. This vision overwhelms Arjuna and sets up his response of awe and moral seriousness in the midst of the impending war.