वीरं गाण्डीवधन्वानमृते जिष्णुं कपिध्वजम् | “गाण्डीवधारी वीर कपिध्वज अर्जुनको छोड़कर अन्य सभी नरेश अपने प्रहारोंद्वारा मुझे इतनी पीड़ा नहीं दे सकते”
vīraṃ gāṇḍīvadhanvān amṛte jiṣṇuṃ kapidhvajam | gāṇḍīvadhārī vīra kapidhvaja arjunaṃ chōḍakara anya sabhī nareśa apane prahāroṃdvārā mujhe itanī pīḍā nahīṃ de sakate |
Wika ni Sañjaya: Maliban kay Arjuna na magiting—tagapagdala ng busog na Gāṇḍīva, ang di-mapapanaig na nagwawagi, na ang watawat ay may sagisag ni Hanumān—wala nang ibang hari ang makapagpapadama sa akin ng ganitong kirot sa pamamagitan ng kanilang mga hampas. Ipinahihiwatig nito na sa digmaang may bigat ng dharma, ang disiplinadong husay at matuwid na paninindigan ng iisang mandirigma ay maaaring manaig sa lakas ng marami, at si Arjuna ang nagiging mapagpasya para sa adhikain ng mga Pāṇḍava.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and strategic reality that in dharmic warfare, disciplined skill and steadfast resolve concentrated in a single righteous champion can determine outcomes more than sheer numbers; Arjuna is portrayed as uniquely capable among kings.
Sanjaya emphasizes Arjuna’s exceptional power on the battlefield, stating that apart from Arjuna—identified by his Gāṇḍīva bow and Hanumān-banner—no other ruler can cause such intense suffering through their attacks.