न चक्ुस्ते रुजं तस्य रुक्मपुड्खा: शिलाशिता: । महारथी शिखण्डीने रणक्षेत्रमें जिनका प्रयोग किया था
na cakṣuste rujaṃ tasya rukmapuṅkhāḥ śilāśitāḥ |
Wika ni Sañjaya: Maging ang mga palasong may pakpak na ginto, hinasa sa batong panghasa, ay hindi nakapaglikha ng sugat o kirot sa kanya. Kaya sa larangan ng digmaan, nabigo ang mga bugso ng palaso ni Śikhaṇḍin na saktan si Bhīṣma—pinatutunayan ang pambihirang di-madaling masugatan ni Bhīṣma at ang mga kundisyong itinakda ng kapalaran, nababalot ng dharma, na tanging doon lamang siya maibabagsak.
संजय उवाच
The verse highlights that mere force and weaponry do not always determine outcomes in a dharma-charged conflict; Bhīṣma’s fall is governed by specific ethical and fated conditions, so ordinary attacks—even expertly prepared—may prove ineffective.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Śikhaṇḍin’s sharpened, gold-fletched arrows, though used in the battle against Bhīṣma, did not cause Bhīṣma any visible wound or pain at that moment.