गाड़ेयं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समार्पयत् । तदनन्तर अर्जुनने हँसकर गाण्डीव धनुषकी टंकार करते हुए गंगानन्दन भीष्मको पचीस बाण मारे
gāḍeyaṃ pañcaviṃśatyā kṣudrakāṇāṃ samārpayat | tadanantaraṃ arjunena haṃsakaṛ gāṇḍīva-dhanuṣas ṭaṅkāraṃ kurvatā gaṅgānandanaṃ bhīṣmaṃ pañcaviṃśati-bāṇaiḥ āhataḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, si Arjuna, na nakangiti at pinapatunog ang twang ng busog na Gāṇḍīva, ay tumama kay Bhīṣma—anak ng Ilog Gaṅgā—ng dalawampu’t limang palaso. Ipinakikita ng tagpong ito ang mabagsik na disiplina ng digmaan: kahit ang pinakaginagalang na nakatatanda ay hinaharap ng lakas kapag ang tungkulin at katapatan ay naglalagay sa kanya sa panig ng kalaban.
संजय उवाच
The verse highlights the tension between reverence and duty: even an honored elder like Bhishma must be opposed in battle when one’s dharma and chosen allegiance demand it. Ethical action here is framed as disciplined adherence to role-based duty amid tragic conflict.
Sanjaya reports that Arjuna, smiling and sounding the Gandiva’s bowstring, shoots Bhishma—called the son of Ganga—with twenty-five arrows, marking a forceful exchange in the Kurukshetra war.