भिद्यमान: शितैर्बाणै: सर्वावरणभेदिभि: । देवताओंकी वह बात सुनकर महातपस्वी शान्तनुनन्दन भीष्म समस्त आवरणोंका भेदन करनेवाले तीखे बाणोंद्वारा विदीर्ण होनेपर भी अर्जुनको जीतनेका प्रयत्न न कर सके
sañjaya uvāca | bhidyamānaḥ śitair bāṇaiḥ sarvāvaraṇa-bhedibhiḥ | devatānāṃ tāṃ vācaṃ śrutvā mahātapāsvī śāntanunandano bhīṣmaḥ samastāvaraṇānāṃ bhedana-karaṇaiḥ tīkṣṇa-bāṇair vidīryamāṇo 'pi arjunaṃ jetuṃ prayatnaṃ na cakāra |
Sinabi ni Sañjaya: Bagaman siya’y pinupunit ng matatalim na palaso na kayang tumagos sa anumang baluti, si Bhīṣma—ang dakilang asceta, anak ni Śantanu—nang marinig ang mga salita ng mga diyos, ay hindi pa rin nagsikap na daigin si Arjuna. Sa gitna ng labanan, tinanggap niya ang mas mataas na pagpipigil: ang paggalang sa banal na kautusan at sa hangganan ng matuwid na asal ay nanaig sa pagnanasang manalo sa anumang halaga.
संजय उवाच
Even in war, victory is not the highest good; dharma includes restraint and obedience to a higher moral/divine order. Bhishma’s refusal to press for Arjuna’s defeat, despite suffering, highlights ethical limits on violence and the primacy of righteous conduct over personal or factional triumph.
During the Kurukshetra battle, Bhishma is being grievously wounded by Arjuna’s sharp, armor-piercing arrows. After hearing a directive or message attributed to the gods, Bhishma refrains from making a decisive attempt to conquer Arjuna.