तस्य ते निशितान् बाणान् संनिवार्य महारथा:
sañjaya uvāca | tasya te niśitān bāṇān saṁnivārya mahārathāḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṁ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: Nang mapigil nila ang matatalas niyang palaso, ang mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—ang lahat ng Sṛñjaya na nagkaisa—ay sumalakay kay Bhīṣma sa labanan, humahampas mula sa bawat panig. Sa kanilang pinagsamang poot, hinangad nilang lamunin ang grandsire sa isang unos ng sandata, at walang tigil na idiin siya sa gitna ng ingay ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the battlefield tension between individual prowess and collective effort: even a towering warrior like Bhīṣma can be pressured when opponents act in disciplined unity. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma in its harsh form—duty-bound combat—while also implying the strategic necessity of restraint and coordination rather than reckless single combat.
Sañjaya describes how the Sṛñjaya warriors, acting together, first ward off Bhīṣma’s sharp arrows and then counterattack, striking him repeatedly on the battlefield from all sides.