शिखण्डी तु महाबाणान् यान् मुमोच महारथ:
sañjaya uvāca | śikhaṇḍī tu mahābāṇān yān mumoca mahārathaḥ, atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ |
Sinabi ni Sanjaya: Pagkaraan, si Śikhaṇḍī, ang dakilang mandirigmang karwahe, ay nagpakawala ng mabibigat na palaso; at ang lahat ng Sṛñjaya ay sabay-sabay na humampas kay Bhīṣma sa labanan. Nagkaisa silang parang iisang hukbo, sinalakay siya mula sa bawat panig upang pahinain ang grandsire sa walang patid na puwersa—isang tagpong nagpapakita na sa digmaan, ang sama-samang taktika at ang pagsamantala sa kilalang kahinaan ay makalalamang kahit sa pinakamatwid at pinakakakila-kilabot na nakatatanda.
संजय उवाच
Even the mightiest warrior can be brought down when opponents act in disciplined unity and exploit a moral or situational constraint. The verse invites reflection on the ethics of victory: success in war often depends not only on strength but on strategy that targets an adversary’s known limitation—raising questions about dharma in combat.
Sañjaya reports that Śikhaṇḍī releases powerful arrows and, along with all the Sṛñjaya warriors, attacks Bhīṣma from all sides on the battlefield, intensifying the assault that leads toward Bhīṣma’s eventual incapacitation.