Shloka 10
द्रुपदं च विराट च धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् भीमघोषैर्महावेगैर्मर्मावरणभेदिभि:,अताडयन् रणे भीष्मं सहिता: सर्वसृञज्जया: । समस्त सूंजय वीर एक साथ संगठित हो भयंकर शतघ्नी, परिघ, फरसे, मुद्गर, मुसल, प्रास, गोफन, स्वर्णमय पंखवाले बाण, शक्ति, तोमर, कम्पन, नाराच, वत्सदन््त और भुशुण्डी आदि अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा रणभूमिमें भीष्मको सब ओरसे पीड़ा देने लगे
drupadaṃ ca virāṭaṃ ca dhṛṣṭadyumnaṃ ca pārṣatam | bhīmaghoṣair mahāvegair marmāvaraṇabhedibhiḥ, atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: Sina Drupada at Virāṭa, at si Dhṛṣṭadyumna na anak ni Pṛṣata, kasama ang lahat ng Sṛñjaya, ay humampas kay Bhīṣma sa labanan na may nakapanghihilakbot na sigaw at napakalakas na puwersa—mga dagok na tumatagos maging sa panangga ng mga mahalagang bahagi. Sa salpukan ng sandata, pinisil siya ng mga kapanalig mula sa bawat panig, hangad na pigilan ang nakalalamang na lakas ng matandang pinuno, kahit ang madilim na hinihingi ng digmaan ang nagtulak sa kanila na salakayin ang iginagalang na grandsire.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when duty compels confrontation, the Mahābhārata frames war as morally weighty: revered elders may be opposed for a larger cause, yet the act remains grave. The verse highlights disciplined, collective action against overwhelming power, while implicitly reminding that dharma in war is complex—necessity does not erase ethical tension.
Sañjaya reports that Drupada, Virāṭa, and Dhṛṣṭadyumna, along with the Sṛñjaya forces, unite and attack Bhīṣma on the battlefield with great force and terrifying battle-cries, attempting to break through his defenses and check his dominance.