छन्नमायोधनं राजन् कुण्डलाड्रदधारिभि: । पतितै: पात्यमानैश्व राजपुत्रैर्महारथै:,राजन! वहाँ गिरे और गिराये जाते हुए कुण्डल और अंगदधारी महारथी राजकुमारोंके मृत शरीरोंसे सारी युद्धभूमि आच्छादित हो रही थी
channam āyodhanaṃ rājan kuṇḍalāṅgadadhāribhiḥ | patitaiḥ pātyamānaiś ca rājaputraiḥ mahārathaiḥ ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, natatabingan ang larangan ng digmaan ng mga bangkay ng mga prinsipe, mga dakilang mandirigmang nakakarwahe—may suot na hikaw at pulseras sa bisig—ang ilan ay bagsak na, ang ilan nama’y ibinubuwal pa lamang sa lupa. Ipinakikita ng tanawing ito na ang dangal ng pagkahari at kinang ng pakikidigma ay walang kanlungan laban sa walang-kinikilingang pagwasak ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical gravity and human cost of war: even the most illustrious princes and elite warriors, marked by ornaments and status, are reduced to lifeless bodies. It implicitly warns against attachment to power and splendor, emphasizing the impartiality of death and the karmic weight of violence.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the battlefield is becoming blanketed with the bodies of princely mahārathas—some already fallen, others in the act of being struck down—depicting the escalating carnage and the collapse of royal armies.