तथैव शरवर्षेण भास्करो रश्मिवानिव
tathaiva śaravarṣeṇa bhāskaro raśmivān iva
Gayundin, sa gitna ng ulang palaso, siya’y nagningning na parang Araw na hitik sa sinag—di natinag at maringal, kahit sa karahasang dala ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights steadfastness and inner radiance under pressure: true valor is not merely striking back, but remaining composed and luminous in the midst of overwhelming danger—an ideal aligned with kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes a warrior on the battlefield being assailed by a dense shower of arrows, yet appearing brilliant and unshaken—compared to the Sun shining with its rays despite surrounding conditions.