सम्प्राद्रवन्त समरे निर्जिता: सव्यसाचिना । माननीय नरेश! इस प्रकार रथहीन हुए वे सब महारथी कृपाचार्य, शल्य, विकर्ण, दुःशासन तथा विविंशति अर्जुनसे परास्त हो उस समरभूमिमें इधर-उधर भाग गये ।।
saṃprādravanta samare nirjitāḥ savyasācinā | mānanīya nareśa! evaṃ rathahīnāḥ te sarve mahārathinaḥ kṛpācāryaḥ śalyaḥ vikarṇaḥ duḥśāsanaḥ tathā viviṃśatiḥ arjunena parājitāḥ tasmin samara-bhūmau itas-tataḥ prādravan ||
Wika ni Sanjaya: O kagalang-galang na hari! Ang mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—si Kripacharya, si Shalya, si Vikarna, si Duhshasana, at si Vivimshati—na natalo sa labanan ni Arjuna, ang mamamanang bihasa sa dalawang kamay, at naiwan pang walang karwahe, ay nagsitakas sa iba’t ibang panig ng larangan. Ipinakikita ng tagpong ito na ang giting na kaakibat ng matuwid na paninindigan ay kayang bumasag maging sa mga bantog na kampeon; at ang pagmamataas sa ranggo lamang ay guguho kapag ang tapang at disiplina’y bumibigay sa bigat ng pagsubok.
संजय उवाच
The verse highlights the fragility of reputation and rank in the face of disciplined skill and steadfast resolve: even famed mahārathas can be routed when their support (chariot, formation, morale) collapses. Ethically, it reflects the battlefield reality that courage must be matched by competence and composure; otherwise, pride yields to panic.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Arjuna has defeated several prominent Kaurava fighters—Kṛpa, Śalya, Vikarṇa, Duḥśāsana, and Viviṃśati—leaving them without chariots, after which they flee in different directions on the battlefield.