विविंशतिं च विंशत्या विरथं कृतवान् प्रभु: । आजपघान भृशं चैव पज्चभिननतपर्वभि:
sañjaya uvāca | viviṁśatiṁ ca viṁśatyā virathaṁ kṛtavān prabhuḥ | ājaghāna bhṛśaṁ caiva pañcabhir natanataparvabhiḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Tinamaan ng makapangyarihang Arjuna si Viviṁśati ng dalawampung palaso at ginawa siyang walang-karwahe. Pagkaraan, sa limang palasong may baluktot na mga dugtungan (kurba/buhol na katawan ng palaso), muli niya itong hinampas nang buong lakas at malubhang sinugatan—tagpong nagpapakita ng malamig at walang-awang husay sa digmaan, kahit laban sa kalabang nakabuwal at lantad sa panganib.
संजय उवाच
The verse highlights the grim logic of kṣatriya warfare: mastery and decisiveness can determine survival, yet such prowess also raises ethical tension—when a warrior is rendered chariotless and then further wounded, the narrative invites reflection on necessity, proportionality, and the hardening effect of war.
Sanjaya reports that Arjuna hits Viviṁśati with twenty arrows, depriving him of his chariot (viratha), and then strikes him again with five bent/knotted-jointed arrows, severely injuring him.