कृप॑ं विकर्ण शल्यं च विद्ध्वा बहुभिरायसै: । चकार विरथांश्रैव कौन्तेय: श्वेतवाहन:,तदनन्तर श्वेतवाहन कुन्तीकुमार अर्जुनने कृपाचार्य, विकर्ण तथा शल्यको भी लोहेके बने हुए बहुत-से बाणोंद्वारा रथहीन कर दिया
sañjaya uvāca | kṛpaṃ vikarṇaṃ śalyaṃ ca viddhvā bahubhir āyasaiḥ | cakāra virathān śraiva kaunteyaḥ śvetavāhanaḥ ||
Wika ni Sanjaya: Matapos tamaan si Kripa, si Vikarna, at si Shalya ng maraming palasong may dulong bakal, si Arjuna—anak ni Kunti, na ang karwahe’y hinihila ng mapuputing kabayo—ay nag-alis sa kanila ng mga karwahe, kaya napilitan silang lumaban nang nakalakad. Ipinakikita ng tagpong ito ang walang humpay na sigla ng digmaan: ang kagitingan ay hindi lamang sa pagpatay, kundi sa pagkapinsala sa paraan ng pakikipaglaban ng kalaban, binabago ang timbangan ng kapangyarihan habang nananatili sa kinikilalang mga tuntunin ng pakikidigma.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where victory can be achieved by disabling an opponent’s capacity to fight (here, removing the chariot) rather than by immediate killing, reflecting the strategic and rule-governed nature of kṣatriya warfare while still emphasizing the harsh inevitability of combat.
Sanjaya narrates that Arjuna (Kaunteya, Shvetavahana) shoots many iron-tipped arrows at Kripa, Vikarna, and Shalya and renders them chariotless, indicating Arjuna’s dominance in that phase of the battle.