विनिर्भिन्ना: शरैस्ती4णैनिपितुर्वसुधातले । दुःशासनने वहाँ युद्धके मैदानमें कितने ही रथियोंको रथहीन कर दिया। उसके तीखे बाणोंसे विदीर्ण होकर बहुत-से महाधनुर्धर घुड़सवार और महाबली गजारोही पृथ्वीपर गिर पड़े
vinirbhinnāḥ śarais tīkṣṇair nipetur vasudhātale | duḥśāsanena vai yuddhakṣetre bahavo rathino rathahīnāḥ kṛtāḥ | tasya tīkṣṇaśarair vidīrṇā bahavo mahādhanurdharā aśvārohā mahābalino gajārohāś ca pṛthivyāṃ nipetuḥ ||
Wika ni Sañjaya: Tinuhog ng matatalim na palaso ni Duḥśāsana, maraming mandirigma ang bumagsak sa lupa. Sa larangang iyon, inalis niya sa maraming mandirigmang nakakarwahe ang kanilang mga karwahe; at sa pagkakapunit ng kaniyang masisidhing palaso, maraming dakilang mamamana—mga kabalyero at makapangyarihang sakay-elepante—ang gumuho sa lupa. Ipinakikita ng tagpong ito na ang giting sa digmaan, kapag naputol sa pagpipigil, ay ginagawang palabas ng pagkalugmok ang larangan, kung saan ang katayuan at lakas ay walang masisilungan laban sa bunga ng karahasan.
संजय उवाच
The verse highlights the destructive momentum of war: prowess can rapidly reduce even elite fighters to helplessness. Ethically, it points to the grim fruits of conflict driven by adharma—where power and rank do not shield one from suffering, and violence multiplies consequences across all sides.
Sañjaya reports Duḥśāsana’s effectiveness in combat: with sharp arrows he wounds and fells many fighters, disables chariot-warriors by making them lose their chariots, and brings down horsemen and elephant-riders onto the ground.