ऋते महेन्द्रतनयाच्छवेताश्वात् कृष्णसारथे: । कृष्णसारथि
ṛte mahendratanayāc chvetāśvāt kṛṣṇasārathēḥ |
Wika ni Sañjaya: Maliban kay Arjuna—ang anak ni Indra, sakay ng mga puting kabayo at si Kṛṣṇa ang kaniyang sarathi—wala nang ibang Pāṇḍava, kahit dakilang mandirigmang karwahe, ang nakapagtipon ng lakas-loob upang daigin ang makapangyarihang bayani ng angkan ni Bharata, o kahit man lamang humarap sa kaniya. Ipinahihiwatig ng taludtod na sa bigat na moral ng digmaan, ang tunay na kakayahan ay nasusukat hindi lamang sa sandata, kundi sa tatag ng puso at sa gabay ng matuwid na payo.
संजय उवाच
The verse highlights that true martial excellence includes inner courage and steadiness, and it implicitly elevates the role of righteous guidance—symbolized by Kṛṣṇa as Arjuna’s charioteer—showing how ethical counsel and clarity can enable one to face overwhelming power.
Sañjaya reports that among the Pāṇḍavas, only Arjuna—identified by his divine parentage (Indra) and his chariot with white horses, guided by Kṛṣṇa—was able to confront and potentially defeat the formidable Bharata-line hero; the others could not bring themselves to face him.