इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें संकुलयुद्धविषयक एक सौ सोलहवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraḥ śrīmahābhārate bhīṣmaparvake antargataṃ bhīṣmavadhaparvaṇi saṅkulayuddhaviṣayaka ekaśataṣoḍaśatamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ abhavat
Wika ni Sañjaya: Sa gayon, sa kagalang-galang na Mahābhārata, sa loob ng Bhīṣma Parva, sa bahaging tumatalakay sa pagpaslang kay Bhīṣma, nagwakas ang ika-isang daan at labing-anim na kabanata—tungkol sa magulo at siksik na pagkakasalikop ng labanan. Ang pagtatapos na ito’y isang pormal na paghinto sa salaysay ng digmaan, na nagpapahiwatig na ang bigat na moral at ang kaguluhan ng tunggalian ay itinala nang may taimtim na katumpakan.
संजय उवाच
This verse functions as a formal colophon rather than a doctrinal statement: it emphasizes careful, accountable narration of war. By marking the end of a chapter on chaotic battle, it implicitly highlights the ethical gravity of warfare and the importance of recording events with clarity and solemnity.
Sañjaya signals the completion of the 116th chapter within Bhīṣma Parva, specifically within the Bhīṣma-vadha section, whose subject is saṅkula-yuddha—confused, densely entangled fighting. It is a structural closing line indicating a pause before the next chapter begins.