त्वरित: पाण्डवो राजन् मध्यम: श्वेतवाहन: । निजघ्ने तावकं सैन्यं मोहयित्वा पितामहम्,राजन्! इसी बीचमें मध्यम पाण्डव श्वेतवाहन अर्जुन तुरंत ही पितामह भीष्मको मूर्च्छित करके आपकी सेनाका संहार करने लगे
tvaritaḥ pāṇḍavo rājan madhyamaḥ śvetavāhanaḥ | nijaghne tāvakaṃ sainyaṃ mohayitvā pitāmaham ||
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, ang gitnang Pāṇḍava—si Arjuna na may mapuputing kabayo—ay mabilis na nilito ang Pitāmaha na si Bhīṣma at saka nagsimulang manalasa sa iyong hukbo. Sa kaguluhang moral ng digmaan, maging ang pinakamarangal na nakatatanda ay napapanaig sa isang saglit; at ang tungkulin ng mandirigma ang nagtutulak sa labanan na magpatuloy, sa kabila ng bigat ng pagkakamag-anak at paggalang.
संजय उवाच
The verse highlights the tension between reverence for elders and the inexorable demands of kṣatriya-dharma in battle: even a revered grandsire like Bhīṣma can be tactically overcome, and the warrior proceeds with his duty amid moral and emotional complexity.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna (the middle Pāṇḍava, famed for white steeds) swiftly confuses or overpowers Bhīṣma and then attacks the Kaurava forces, causing heavy destruction in the king’s army.