फाल्गुनिं समरे क्रुद्धो विव्याध बहुभि: शरै: । तब राजकुमार बृहद्वलने दूसरा धनुष लेकर समरभूमिमें कुपित हो अर्जुनकुमार अभिमन्युको बहुतेरे बाणोंद्वारा बींध डाला
phālguniṁ samare kruddho vivyādha bahubhiḥ śaraiḥ |
Wika ni Sanjaya: Sa tindi ng labanan, nag-alab sa galit ang prinsipe Bṛhadvala; kumuha siya ng ikalawang busog at tinuhog ng napakaraming palaso ang anak ni Phalguna (si Abhimanyu). Ipinakikita ng tagpong ito ang walang tigil na pag-igting ng digmaan, kung saan ang poot at tungkuling mandirigma ang nagtutulak sa mga bayani na tumama nang pasya, kahit sa isang kabataang mabagsik at mabigat na kalaban.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) intensifies violence in war, while also reflecting the harsh demands of kṣatriya-duty: once battle is joined, opponents act with decisive force. Ethically, it invites reflection on the cost of wrath and the tragic momentum of conflict.
Sañjaya reports that, during the fight, Abhimanyu (identified as the son of Phalguna/Arjuna) is struck and wounded by many arrows by an enraged warrior, marking a fierce exchange amid the larger Kurukṣetra battle.