Shloka 42
तत्रासीत् सुमहद् युद्ध कुरूणां पाण्डवैः: सह । भीष्महेतोर्नरिव्याप्र श्येनयोरामिषे यथा
tatrāsīt sumahad yuddhaṁ kurūṇāṁ pāṇḍavaiḥ saha | bhīṣma-hetoḥ naravyāghra śyenayor āmiṣe yathā ||
Wika ni Sañjaya: Doon ay sumiklab ang isang napakalaking digmaan sa pagitan ng mga Kuru at ng mga Pāṇḍava. O tigre sa mga tao, ipinaglaban iyon alang-alang kay Bhīṣma—gaya ng dalawang lawin na nag-aagawan sa isang piraso ng laman. Ipinakikita ng pagtutulad na ang pagkakapit sa iisang minimithing bagay, na itinuturing na pinakamahalaga, ay nakapagpapaliyab ng dahas at nakapagtatabing sa wastong paghatol sa digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fixation on a single objective—here, Bhīṣma as the focal cause—can drive collective violence, likened to hawks fighting over meat. It implicitly critiques attachment and rivalry that override restraint and wise judgment in war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that an immense clash erupted between the Kuru forces and the Pāṇḍavas, centered on Bhīṣma—suggesting intense efforts either to protect him or to bring him down, compared to two hawks battling over a morsel.