प्रासशव्त्यृष्टिसड्चैश्व बाणौघैश्ष समाकुलम् । निष्प्रकाशमिवाकाशं सेनयो: समपद्यत,दोनों सेनाओंके प्रास, शक्ति, ऋष्टि और बाणोंके समुदायोंसे भरा हुआ वहाँका आकाश प्रकाशहीन-सा जान पड़ता था
sañjaya uvāca | prāsaśaktyṛṣṭisaṅghaiś ca bāṇaughaiś ca samākulam | niṣprakāśam ivākāśaṃ senayoḥ samapadyata ||
Wika ni Sañjaya: Ang langit sa itaas, sinakal ng mga sibat, javelin, lansang mahahaba, at mga bugso ng palaso mula sa magkabilang hukbo, ay wari’y nawalan ng liwanag. Ipinahihiwatig ng tanawing ito ang dilim na moral na naihahagis ng digmaan—kapag ang labis na dahas ay nagtatakip sa linaw at sa mga palatandaang mapalad, kahit bawat panig ay sumusunod sa inaakala nitong tungkulin.
संजय उवाच
The verse underscores how warfare, even when undertaken under claims of duty, can create an atmosphere of darkness—symbolically suggesting that violence obscures light, clarity, and auspiciousness. It invites reflection on the ethical cost of conflict and the need for discernment (viveka) amid dharma-based justifications.
Sañjaya describes the intensity of the battle: both armies hurl spears, javelins, lances, and volleys of arrows so densely that the sky appears dark, as if deprived of light.