शड्खदुन्दुभिघोषश्न वारणानां च बंंहितै: । सिंहनादश्न सैन्यानां दारुग: समपद्यत,शंखों और दुन्दुभियोंका गम्भीर घोष तथा हाथियोंकी गर्जनाके साथ सैनिकोंका सिंहनाद बड़ा भयंकर जान पड़ता था
saṅkhadundubhighoṣaś ca vāraṇānāṃ ca bṛṃhitaiḥ | siṃhanādaś ca sainyānāṃ dāruṇaḥ samapadyata ||
Wika ni Sañjaya: Ang malalim na alingawngaw ng mga kabibe (conch) at mga tambol ng digmaan, ang pag-ungal ng mga elepante, at ang sigaw na tila leon ng mga kawal ay sabay-sabay na umalingawngaw, at naging isang nakapangingilabot na ingay—hudyat ng mabangis na pag-igting ng digmaan at ng kapalit na buhay na malapit nang maganap.
संजय उवाच
The verse underscores how war announces itself through overwhelming collective force—signals, beasts, and human cries—reminding the listener that martial duty (kṣatriya-dharma) unfolds amid fearsome conditions and grave consequences.
Sañjaya describes the battlefield at Kurukṣetra as the armies sound conches and drums, elephants trumpet, and soldiers roar; the combined noise becomes dreadful, marking the escalation toward open combat.