Shloka 32
शिखण्डिनं च पुत्रास्ते पाण्डवं च धनंजयम् । राजशि: समरे पार्थमभिपेतुर्जिघांसव:
śikhaṇḍinaṃ ca putrās te pāṇḍavaṃ ca dhanañjayam | rājarṣiḥ samare pārtham abhipetur jighāṃsavaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Ang iyong mga anak, na may hangaring pumatay, ay sumalakay sa labanan laban kay Śikhaṇḍin at laban sa Pāṇḍava na si Dhanañjaya (Arjuna). Kasama nila, ang mga nagkakatipong hari ay sumulong din patungo kay Pārtha sa larangan—uudyok ng pasyang pabagsakin ang dalawang iyon. Ipinakikita ng taludtod ang moral na tensiyon ng digmaan: ang personal na poot at pangangailangang pang-estratehiya ay tumitigas bilang kolektibong pagnanais na manira, kahit ang puntirya ay mga tauhang sentral sa pinagtatalunang dharma at sa wastong asal sa digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, intent (jighāṃsā—desire to kill) can dominate decision-making, drawing even many kings into a single destructive purpose. It invites reflection on dharma in conflict: whether strategic aims and inherited enmities justify collective violence against key opponents, especially when those opponents are tied to complex moral claims (such as Śikhaṇḍin’s role and Arjuna’s centrality).
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava princes, together with allied kings, surge forward on the battlefield to attack Śikhaṇḍin and Arjuna (Dhanañjaya/Pārtha), specifically with the intention of killing them.