Shloka 33
तस्मिन्नतिमहाभीमे सेनयोर्व पराक्रमे । सम्प्रधावत्स्वनीकेषु मेदिनी समकम्पत
tasminn atimahābhīme senayor vai parākrame | sampradhāvatsv anīkeṣu medinī samakampata ||
Wika ni Sañjaya: Nang ang dalawang hukbo, sa napakakakilabot na sagupaan ng tapang, ay sumugod at nagkagulo sa kani-kanilang hanay, ang mismong lupa—ang malawak na daigdig na nagdadala sa lahat—ay nagsimulang manginig. Ipinahihiwatig ng tanawing ito na umabot na ang labanan sa tuktok na ang pagnanasa at poot ng tao’y yayanig hindi lamang sa mga mandirigma, kundi pati sa kaayusang moral at likas na kaayusan na sumasandig sa sanlibutan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked martial fury and mass violence reverberate beyond the battlefield, symbolically shaking the very earth—suggesting that adharma and destructive passion disturb the wider moral and natural order.
Sañjaya describes the battle intensifying: warriors in both armies rush about within their formations, displaying terrifying prowess, and the ground itself is said to tremble as an omen-like sign of the conflict’s magnitude.