Shloka 19
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तत्र तत्रापविद्धैश्व बाहुभि श्रन्दनोक्षितै: । ऊरुभि क्षु नरेन्द्राणां समास्तीर्यत मेदिनी
sañjaya uvāca | tatra tatrāpaviddhaiś ca bāhubhiś candanokṣitaiḥ | ūrubhiś ca narendrāṇāṃ samāstīryata medinī || ekaikaṃ tribhir ānarcat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
Sabi ni Sañjaya: Sa labang iyon, ang lupa ay napunô rito’t doon ng mga naputol na bisig at hita ng mga hari—mga bisig na pinahiran ng paste ng sandalwood—kaya ang larangan ng digmaan ay tila nakakarpetang mga nalugmok na sangkap ng maharlika. At tinamaan niya ang bawat mandirigma ng tigtatlong palaso, may balahibo ng buwitre, na nagdulot ng matinding kirot at naghayag ng mabagsik at walang-urong na diwa ng digmaang kṣatriya, kung saan ang giting ay pinatutunayan sa gitna ng laganap na pagwasak.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: valor and duty are pursued amid devastating loss, reminding the listener of the impermanence of bodily glory and the moral weight of violence even when sanctioned by duty.
Sañjaya describes the battlefield littered with the severed, sandal-anointed limbs of fallen kings, and notes that a warrior is striking each opponent with three vulture-feathered arrows, intensifying the carnage and pressure of the fight.