भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
(अर्जुनस्य वच: श्रुत्वा भीष्मस्य वधसंयुतम् । जद्वषुहष्टरोमाण: सकृष्णा: पाण्डवास्तदा ।।
arjunasya vacaḥ śrutvā bhīṣmasya vadha-saṁyutam | hṛṣṭa-romāṇaḥ sa-kṛṣṇāḥ pāṇḍavās tadā || ityevaṁ niścayaṁ kṛtvā pāṇḍavāḥ saha-mādhavāḥ | anumānya mahātmānaṁ prayayuṣ ṭa-mānasāḥ || śayanāni yathāsvāni bhejire puruṣarṣabhāḥ ||
Nang marinig ang mga salita ni Arjuna—mga salitang kaugnay ng matibay na pasyang pabagsakin si Bhīṣma—napuno ng galak ang mga Pāṇḍava, kasama si Kṛṣṇa. Sa tindi ng tuwa, kinilabutan ang kanilang mga katawan. Kaya’t matapos magpasiya nang ganito, ang mga Pāṇḍava kasama si Mādhava, na nasiyahan sa kalooban, ay nagpaalam sa dakilang-loob na si Bhīṣma at lumisan; at ang mga pinakamainam na lalaki ay nagbalik, bawat isa sa sariling pahingahan.
अजुन उवाच
The passage highlights the ethical complexity of righteous war: one may be compelled to oppose and even bring down a revered elder like Bhīṣma, yet must do so with deliberation, resolve, and continued respect—balancing strategic necessity with dharmic restraint.
After hearing Arjuna’s statement concerning the means of overcoming Bhīṣma, the Pāṇḍavas (with Kṛṣṇa) feel renewed confidence and joy, finalize their decision, respectfully take leave of Bhīṣma, and return to their quarters to rest.