Shloka 456
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
पातयामास भीष्मस्य धनुश्कछित्त्वा शितै: शरै: । तब कुन्तीकुमारने मेघके समान गम्भीर घोष करनेवाले अपने दिव्य धनुषको हाथमें लेकर तीखे बाणोंद्वारा भीष्मके धनुषको काट गिराया
pātayāmāsa bhīṣmasya dhanuḥ kṛcchitvā śitaiḥ śaraiḥ | tadā kuntīkumāro meghake samāna-gambhīra-ghoṣaṃ karṇevāle svam divya-dhanuḥ hastam ānīya tīkṣṇa-bāṇair bhīṣmasya dhanuḥ chittvā pātayāmāsa |
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, ang anak ni Kuntī, tangan ang kaniyang banal na busog na umuugong nang malalim na parang kulog sa ulap, ay tumama sa pamamagitan ng matatalim na palaso at pinutol ang busog ni Bhīṣma, kaya ito’y bumagsak. Sa hibla ng katarungan ng labanan, ipinakikita nito ang disiplinadong galing-mandirigma—ang pagtuon sa pag-alis ng sandata ng kalaban sa halip na sa walang-ingat na pagpatay—isang pakikidigmang may pagpipigil at layon sa gitna ng mga hinihingi ng dharma sa digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, action should be purposeful and disciplined: disabling an adversary’s capacity to harm (cutting the bow) reflects controlled force aligned with kṣatriya-dharma rather than uncontrolled violence.
Sañjaya describes Arjuna (Kuntī’s son) seizing his divine, thunderous bow and, with sharp arrows, cutting Bhīṣma’s bow so that it falls—an episode highlighting Arjuna’s precision and the intensity of the Kurukṣetra battle.