भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
धनंजयरथं शीघ्रं शरवर्षरवाकिरत् | तब बारंबार सिंहनाद करते हुए कुरुश्रेष्ठ भीष्मने धनंजयके रथपर शीघ्र ही बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी
sañjaya uvāca | dhanañjaya-rathaṁ śīghraṁ śara-varṣa-ravākirat | tataḥ bāraṁbāraṁ siṁha-nādaṁ kurvan kuru-śreṣṭho bhīṣmaḥ dhanañjayasya rathe śīghram eva bāṇānāṁ varṣam ārabdhavān |
Wika ni Sañjaya: Si Bhīṣma, ang pinakadakila sa mga Kuru, na paulit-ulit na umuungal na parang leon, ay mabilis na tinakpan ang karwahe ni Dhananjaya ng umaatungal na ulang-palaso. Sa init ng labanan, ang walang patid na pagsalakay ng matandang mandirigma ay nagpapakita ng mabagsik na tuntunin ng digmaang kṣatriya—di matinag na loob at ganap na kasanayan sa sandata, nakatuon sa tagumpay kahit laban sa isang katunggaling walang kapantay.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: steadfastness, disciplined aggression, and strategic skill in battle. Even revered elders like Bhishma act without hesitation when duty and allegiance demand it, illustrating how personal affection is subordinated to the obligations of one’s role in wartime.
Sanjaya describes Bhishma repeatedly giving a lion-like battle cry and unleashing a rapid, loud barrage of arrows that blankets Arjuna’s chariot, signaling an intense escalation in their confrontation on the battlefield.