Shloka 16
Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
परमार्चितमुच्छित्य ध्वजं सिंहं हिरण्मयम् | प्रययौ पार्थमुद्दिश्य स राजा बभ्रुवाहन:,उस रथमें सब प्रकारकी युद्ध-सामग्री सजाकर रखी गयी थी। मनके समान वेगशाली घोड़े जुते हुए थे। चक्र और अन्य आवश्यक सामान भी प्रस्तुत थे। सोनेके भाण्ड उसकी शोभा बढ़ाते थे। सुवर्णसे ही उस रथका निर्माण हुआ था। उसपर सिंहके चिह्नवाली ऊँची ध्वजा फहरा रही थी। उस परम पूजित उत्तम रथपर सवार हो श्रीमान् राजा बभ्रुवाहन अर्जुनका सामना करनेके लिये आगे बढ़ा
vaiśampāyana uvāca | paramārcitam ucchitya dhvajaṁ siṁhaṁ hiraṇmayam | prayayau pārtham uddiśya sa rājā babhruvāhanaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Itinaas niya ang lubhang pinararangalan na bandilang ginto na may sagisag ng leon, at si Haring Babhruvāhana ay lumisan, nakatuon ang loob na harapin si Pārtha (Arjuna). Ipinapakita ng taludtod ang taimtim at maharlikang paghahanda sa digmaan—ang panlabas na karangyaan at kahandaang pandigma na nakatuon sa isang pagtatagpong may bigat ng tadhana, na susubok sa tungkulin, lahi, at pagpipigil.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
External grandeur—gold, banners, royal emblems—signals readiness and honor, but the deeper ethical weight lies in intention and duty: a kṣatriya advances to a confrontation that must be governed by dharma, not mere pride.
The narrator describes King Babhruvāhana setting out to meet Arjuna in battle, marked by a raised golden banner with a lion emblem—an image of formal martial challenge and royal resolve.