Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
यक्षेन्द्राय कुबेराय मणिभद्राय चैव ह,तथान्येषां च यक्षाणां भूतानां पतयश्न ये । कृसरेण च मांसेन निवापैस्तिलसंयुतै: ७ ।।
vaiśampāyana uvāca |
yakṣendrāya kuberāya maṇibhadrāya caiva ha |
tathānyeṣāṃ ca yakṣāṇāṃ bhūtānāṃ patayaś ca ye |
kṛsareṇa ca māṃsena nivāpais tila-saṃyutaiḥ || 6 ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkaraan nito, maayos niyang inihandog ang mga bahaging pang-ritwal—kṛsara (nilutong halong pagkain), karne, at mga alay na hinaluan ng linga—kay Kubera, panginoon ng mga Yakṣa, kay Maṇibhadra, at gayundin sa iba pang mga Yakṣa at sa mga kinikilalang pinuno ng mga bhūta. Sa ganitong paraan natapos niya ang kanilang pagsamba, pinararangalan ang bawat uri ng nilalang sa itinakdang handog para sa kanila.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores dharmic ritual propriety: honoring different classes of beings (Yakṣas, bhūtas, their lords) with appropriate offerings sustains order and harmony within a major rite, reflecting disciplined reverence rather than arbitrary worship.
During the ritual sequence, offerings are presented to Kubera (as Yakṣa-lord), to Maṇibhadra, and to other Yakṣas and bhūta-lords—using kṛsara, meat, and sesame-mixed oblations—thereby completing their prescribed worship as part of the larger ceremonial context.