Shloka 7
Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
तथान्येषां च यक्षाणां भूतानां पतयश्न ये । कृसरेण च मांसेन निवापैस्तिलसंयुतै: ७ ।।
tathānyeṣāṃ ca yakṣāṇāṃ bhūtānāṃ patayaś ca ye | kṛsareṇa ca māṃsena nivāpais tilasaṃyutaiḥ || 7 ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa gayunding paraan, pinarangalan din niya ang mga panginoon ng mga Yakṣa at ang mga pinuno ng iba’t ibang espiritu, sa pag-aalay ng kṛsara (nilutong halong pagkain), karne, at mga handog na hinaluan ng linga.” Ipinahihiwatig ng talatang ito ang ganap na pagganap sa ritwal—kilalanin ang lahat ng nararapat na tagapagbantay sa wastong handog upang magpatuloy ang seremonya nang walang pagkukulang o paglabag.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ritual dharma: a sacred act should be performed with thoroughness and respect toward all acknowledged guardians and spirit-lords, using appropriate offerings, so that no being is slighted and the rite remains orderly and auspicious.
The narrator describes a sequence of worship in which offerings—kṛsara, meat, and sesame-mixed oblations—are presented to the chiefs of Yakṣas and to the lords of various bhūtas, completing that portion of the ceremonial propitiation.