युद्धसंग्रहः
Kurukṣetra Campaign in Summary
तथा किलकिलाशब्दैर्भूधरो5भून्मनोहर: । कुछ लोग क्रीडा आदिमें आसक्त होकर दूसरे कार्योंकी ओर ध्यान नहीं देते थे
tathā kilakilāśabdair bhūdharo ’bhūn manoharaḥ |
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Kaya nga, sa pag-alingawngaw ng mga sigaw na “kilakilā” at sa pangkalahatang ingay ng kasiyahan, ang bundok ay naging lubhang kaaya-aya. May mga nalulong sa laro at di na tumitingin sa ibang gawain; marami ang tila nalalasing sa tuwa; ang iba’y tumatalon, sumisigaw nang malakas, at nagpapakawala ng masisiglang hiyaw—kaya ang buong bundok, na umaalingawngaw sa mga tunog na iyon, ay waring kaakit-akit at pang-pista.
वैशम्पायन उवाच
The verse primarily offers a vivid narrative image rather than a direct moral injunction: collective joy and play can become so absorbing that people neglect other duties. Implicitly, it points to the human tendency toward distraction in pleasure, a theme often balanced in the Mahābhārata by reminders of dharma and responsibility.
The scene describes a mountain area filled with festive noise—jubilant cries and loud commotion from people playing, jumping, shouting, and celebrating—making the mountain itself seem beautiful and enchanting due to the echoing sounds.