अध्याय ९ — धृतराष्ट्रस्य युधिष्ठिरं प्रति राजनित्युपदेशः
Dhṛtarāṣṭra’s Counsel on Royal Policy to Yudhiṣṭhira
ततः स्वाचरणो विप्र: सम्मतो<र्थविशारद: । साम्बाख्यो बहूवृचो राजन् वक्तुं समुपचक्रमे
tataḥ svācaraṇo vipraḥ sammato 'rthaviśāradaḥ | sāmbākhyo bahūvṛco rājan vaktuṃ samupacakrame ||
Pagkaraan, isang brāhmaṇa na may huwarang asal, iginagalang ng lahat at bihasa sa kahulugan at wastong paglalapat ng banal na aral, na ang pangalan ay Sāmba—isang dalubhasang tagapagbigkas ng Ṛgveda—ang nagsimulang magsalita, O Hari. Matapos niyang parangalan ang hari nang nararapat at pasayahin ang buong kapulungan, naghanda siyang magsalita at nagsabi ng ganito.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds the ethical authority of speech: counsel should come from one grounded in right conduct (svācaraṇa) and true understanding (arthaviśārada). It also models dharmic decorum—honoring the king and harmonizing the assembly before speaking.
Vaiśampāyana introduces a learned Brahmin named Sāmba, a Ṛgvedic specialist, who—after paying respect to the king and pleasing the gathered court—begins his address, setting up the counsel that follows.