कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
यो यदिच्छति यावच्च तावत् स लभते नर: । शयनं भोजन यानं मणिरत्नमथो धनम्
yo yad icchati yāvac ca tāvat sa labhate naraḥ | śayanaṁ bhojanaṁ yānaṁ maṇiratnam atho dhanam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa lugar at panahong iyon, anumang naisin ng tao—at gaano man karami—ay natatanggap niya nang eksakto: higaan, pagkain, sasakyan, mga hiyas at batong mahalaga, at kayamanan. Ipinakikita ng tagpong ito ang sandali ng kasaganaan, kung saan natutugunan ang makatarungang pangangailangan nang walang agawan, na sumasalamin sa dharmic na huwaran ng pag-aaruga at pagsuporta sa mga umaasa at sa mga nakatatanda.
वैशम्पायन उवाच
The verse presents an ideal of dharmic provision: legitimate desires and needs are fulfilled in due measure, suggesting a social order where care, hospitality, and support—especially for dependents and elders—are ensured without deprivation.
Vaiśampāyana describes a setting of extraordinary abundance where people receive exactly what they wish for—beds, food, transport, jewels, and wealth—framing the broader episode of arranging comforts and offerings in the Ashramavāsika context.