Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
अथ वायु: समुद्भूतो दावाग्निरभवन्महान् | ददाह तद् वन सर्व परिगृह् समनन््ततः
atha vāyuḥ samudbhūto dāvāgnir abhavan mahān | dadāha tad vana sarvaṃ parigṛhya samanantataḥ ||
Wika ni Nārada: Pagkaraan nito, umihip ang hangin, at mula roon ay sumiklab ang isang napakalaking sunog sa kagubatan. Binalot nito ang kakahuyan sa lahat ng panig at tinupok ang buong gubat—isang masamang pangitain na nagpapakita kung gaano kabilis masunog at maglaho ang mga sandigan sa daigdig kapag ang panahon at pagkakataon ay pumihit sa kapahamakan.
नारद उवाच
The verse highlights impermanence: even a settled refuge like a forest-āśrama can be suddenly consumed. It supports the Mahābhārata’s ethical mood of vairāgya—non-attachment and readiness to meet change without clinging.
Nārada narrates that a strong wind arises and a great wildfire breaks out, spreading in all directions and burning the entire forest, signaling a decisive and dangerous shift in the situation of those dwelling there.