Shloka 20
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
इतनेहीमें वहाँ बड़े जोरकी हवा चली। जिससे उस वनमें बड़ी भारी दावाग्नि प्रज्वलित हो उठी। उसने चारों ओरसे उस सारे वनको जलाना आरम्भ किया ।।
itnehī meṁ vahāṁ baṛe jora kī havā calī, jis se us vana meṁ baṛī bhārī dāvāgni prajvalita ho uṭhī; usne cāroṁ or se us sāre vana ko jalānā ārambha kiyā. dahātsu mṛgayūtheṣu dvijilḍaveṣu samantataḥ, varāhāṇāṁ ca yūtheṣu saṁśrayatsu jalāśayān; sab or mṛgoṁ ke jhuṇḍ aur sarpa dagdha hone lage, vanailē sūar bhāga-bhāgakar jalāśayoṁ kī śaraṇ lene lage.
Wika ni Nārada: Noon din, isang mabagsik na hangin ang humagupit doon, at sa gubat ay sumiklab ang isang kakila-kilabot na sunog. Sinimulan nitong lamunin ang buong kakahuyan mula sa lahat ng panig. Habang ang mga kawan ng usa at ang mga ahas ay napapaso at nasusunog sa paligid, ang mga pangkat ng baboy-ramo, sa matinding takot, ay patakbo nang patakbo, naghahanap ng kanlungan sa mga imbakan ng tubig. Ipinakikita ng tagpong ito kung gaano kabilis madaig ng mga puwersang di-mapigil ang lahat ng nilalang, at kung paanong sa sakuna, maging ang malalakas ay napipilitang humanap ng masisilungan saanman may pag-iingat.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the fragility of life under sudden, uncontrollable forces and evokes compassion for all beings. It also suggests an ethical reflection: suffering is not limited to humans, and calamity drives every creature to seek protection—prompting the listener to cultivate empathy and restraint.
Narada describes a fierce wind that ignites a massive forest fire. The fire spreads in all directions, burning the forest; herds of deer and serpents are scorched, while wild boars flee toward ponds and other water sources for refuge.