Āśramāgamanam — The Pāṇḍavas Arrive at Dhṛtarāṣṭra’s Hermitage
यस्य वीरस्य यो वेषो यो ध्वजो यच्च वाहनम् । तेन तेन व्यदृश्यन्त समुपेता नराधिपा:
vaiśampāyana uvāca |
yasya vīrasya yo veṣo yo dhvajo yac ca vāhanam |
tena tena vyadṛśyanta samupetā narādhipāḥ |
Wika ni Vaiśampāyana: Bawat bayani ay nagpakita na taglay ang mismong kasuotan, watawat, at sasakyang-digma (o sinasakyan) na kaniya noon. Ang mga haring nahayag doon ay nakadamit ng mga kasuotang makalangit, at sa kanilang mga tainga’y kumikislap ang maningning na mga hikaw. Sa kalagayang iyon, iniwan na nila ang poot, kapalaluan, galit, at inggit—hudyat ng pagbabagong lampas sa mga silakbo ng digmaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the shedding of destructive emotions—enmity, pride, anger, and jealousy—suggesting that true resolution comes when the passions that fuel conflict are relinquished, and identity is seen without hostility.
In the Ashramavāsika context, the departed kings/warriors are described as appearing in a radiant, recognizable form—each with his characteristic attire, banner, and mount—now purified of the rivalries and resentments that marked their earthly conflict.